Het zonnetje maakte de conferentie in het mooie Budapest nog gezelliger. Vertegenwoordigers van organisaties uit verschillende uithoeken van de Europese Unie tekenden immers present voor de start van de activiteiten van de EYV2011 Alliantie en om de eerste conferentie van de Europese Commissie over de ‘erkenning van de waarde van het vrijwilligerswerk’ mee te maken. Het verslag volgt binnenkort.
In het bont allegaartje van deelnemers viel een groepje ‘oud scouts’ op. Dat ‘oud’ kon je meteen heel letterlijk nemen, het waren Hongaarse replica’s van onze Benidorm Bastards, als ik dat zo oneerbieding mag zeggen. Het lag ook wel wat aan henzelf.
Er was dat koppeltje dat in een ver verleden aan een jamboree had deelgenomen, ze droegen verbleekte blauwe sweaters, en half uitgerafelde sjaaltjes. De rare snuiter met ribfluwelen broek (nee hij was zo wijs de korte variant thuis te laten) , beige hemd, groene das, en sportieve boots deed nog meer wenkbrauwen fronsen. Zijn houding, de manier waarop hij de lift uitkwam en armwiekend gesticuleerde, de pathetiek waarmee hij zijn mening gaf,…
De man werd wat meewarig bekeken en ik raakte er maar niet uit of ik het nu gewoon plezant, gedurfd of ronduit absurd moest vinden.
Zaterdagochtend was er plots enorme bedrijvigheid in het EYCB. Zwabbers en stofzuigers dansten in de gangen rond, de rode loper uitgerold, en we werden uit onze vergaderruimte gejaagd….
Eurocommissaris Reding was immers onderweg om de EC conferentie te openen. Met elegante schoentjes en een fel rode modieuze blouse schreed ze de conferentieruimte binnen, met in haar kielzog een meute medewerkers, fotografen en camera’s. Flits flits. Als een filmster draaide ze haar hoofd van de ene flitslamp naar de andere, lachend. Natuurlijk.
Haar speech was inspirerend, goed voorbereid en met de nodige passie naar voren gebracht, dat moet je haar aangeven. Wat mediatrainingen niet vermogen.
Ergens midden haar toespraak zocht ik onbewust naar de man in vol scouts ornaat in het publiek. Zijn volledige aandacht was bij de Eurocommissaris. Terwijl hij daar zo op het puntje van zijn stoel zat, trots om dit moment mee te mogen maken, zag ik hem plots met andere ogen en gedachten aan.
Deze man was niet absurd, maar presenteerde zich zoals hij is: een persoon die fier is op het engagement dat hij opneemt, trots op zijn vrijwilligerswerk.. Dat verdient respect.
De rode loper stoorde me nu mateloos. Hij moest een dag eerder uitgerold zijn.
Copyright European Year of Volunteering 2011 - Design by MAC21
