Eva Hambach blogt (19 maart 2012, ‘New York, yeah, the magnificent’)

Ik twijfelde natuurlijk. Soms ben ik immers een twijfelaar. Zal ik gaan of niet? Enfin, om een lang verhaal kort te maken, ben ik gegaan. Hier ben ik dan, op de zogenaamde ‘stakeholders’ meeting van de United Nations Volunteers in New York, om na te gaan hoe het vrijwilligerswerk nog verder op de agenda gezet kan worden, geïntegreerd in de RIO+20 agenda en conferentie.
Ik zie hier andere zichten dan anders. Geflankeerd door hoge buildings ‘everywhere’: the Empire State, the UNV Headquarters, buildings overal, en het geeft een ander gevoel als je opstaat. Hoogte daar draait het hier om. The ‘sky is the limit’, daar draait het hier ook om. In de Verenigde Staten heerst een andere cultuur, zonder twijfel. De mensen zijn vriendelijk en waar je ook komt, in een winkel, aan de balie van je hotel, in de vergaderruimte vraagt men je ‘How are you today?’. Okee, je kan zeggen dat het een gewone standaardzin is, maar wij hebben de gewoonte om gewoon niks te zeggen, in het beste geval wat te grommelen, liefst binnensmonds om maar niet betrapt te worden op een vriendelijk woord.
De UNV weten hoe ze vergaderingen moeten organiseren. De sfeer is hier vriendelijk, gemoedelijk, wat niet synoniem staat voor oppervlakkigheid of leegte. Integendeel. Het rapport dat de UNV op het einde van 2011 afleverde (World State of Volunteer Report) bevat veel goede invalshoeken, ideeën en onderdelen die verder bestudeerd kunnen en moeten worden.
Je zou het moeten lezen. Je kan het lezen. En misschien kan je nog een exemplaar in de wacht slepen dat ik eigenhandig mee zal brengen voor jou uit NYC. Overtuig me in een mail dat je ook zo’n boek ‘verdient’. (eva.hambach@vsvw.be)
Ik zie hier andere gezichten dan anders. Als je heel de Europese Unie hebt afgehotst tijdens het EYV2011 begin je een aantal ‘oude bekenden’ te ontmoeten. Dat gevoel heb ik hier nu even niet. Er zijn andere gezichten, jong en oud. De drempel om met elkaar te praten is laag en dat betekent dat je nieuwe netwerken opent.
Gezellig. Ik vreesde ervoor. Helemaal alleen die grote plas over. Nu blijkt dat het beter is dan je zou kunnen indenken. Ik leer bij, doe nieuwe inzichten op en heb af en toe de kans om over the 5th Avenue te flaneren. En weer is het zoals altijd bij mij, tientallen liedjes over New York of delen ervan flitsen door mijn hoofd.
Zo, morgen misschien weer een verslag over mijn internationale vergadering in the Big Apple. See you!